Rokia tworzy swój własny niepowtarzalny styl łączący typowe malijskie melodie i teksty śpiewane po francusku i w dialekcie Bambara z bluesem i rockowym zacięciem, które umożliwia jej wykorzystywanie na koncertach legendarnej gitary elektrycznej Gretsch, na których grają m.in. Bono, George Harrison, Lou Reed czy Manu Chao. To dzięki temu instrumentowi jak i dzięki niesamowitej szczerości artystki miałam okazję zobaczyć moim zdaniem najlepszy koncert tegorocznego Francophonic Festivalu. Jest coś takiego w wykonawcach pochodzących z Czarnego Lądu, że ich występy niosą ze sobą jakąś taką artystyczną prawdę, dotykają, poruszają i zapadają w pamięć. Przy czym zazwyczaj nie są to koncerty podczas których ze sceny strzelają fajerwerki, artysta  robi striptease a publika szaleje w dzikim tańcu. Przeważnie ktoś wychodzi na scenę, bardzo skromnie ubrany, tak jak Rokia Traore bosy i z gitarą w ręku zaczyna śpiewać a wszyscy w wielkim skupieniu słuchają. Niesamowita sprawa.