Al Di Meola  należy do najciekawszych współczesnych gitarzystów jazzowych, wyróżniając się niezwykłą otwartością na inne obszary muzyki. W jego muzyce miesza się delikatne, klasyczne brzmienie gitary akustycznej z futurystycznymi brzmieniami syntezatorów  i etnicznymi brzmieniami instrumentów perkusyjnych. Zainspirowany   jazzem, etniczną   world - music,  latynoskim  rytmem  i  melodią zaskoczył muzyczny świat albumem  " Heart  Of  The  Immigrants ". Gitarzysta  zaprosił  do współpracy  wybitnego bandeonistę  Dino Saluzzi'ego, tureckiego  perkusistę  Arto Tuncboyaci oraz gitarzystę z Wenezuelii, Chrisa Carringtona. "World  Sinfonia"   oraz późniejsza „ Di Meola Plays Piazzolla ” stały  się dla gitarzysty syntezą muzycznych  inspiracji oraz subtelną ,folkloryzującą, jazzową suitą. Muzyką emocji i  nastroju. Improwizacją jazzu i melodyjnego rytmem tango.

„ Jeśli miarą uwielbienia oraz popularności są wizyty Al Di Meoli w Polsce – mówi Dionizy Piątkowski, szef Ery Jazzu -  to jest on z pewnością najbardziej popularnym muzykiem jazzowym w naszym kraju. Pojawia się tutaj  zarówno na zaproszenia prestiżowych festiwali, jak i niewielkich klubów czy wręcz korporacyjnych eventów. W ramach Ery Jazzu gościliśmy go w 2000 roku w duecie z Dino Saluzzim oraz w specjalnych projektach wraz z Orkiestrą Amadeus-Agnieszki Duczmal. W grudniu 2003 gitarzysta był bohaterem Christmas Gali a w 2007 jazz- rockowego show w Sali Kongresowej. Równie entuzjastyczne podejmowany jest jako wirtuoz - interpretator kanonu Astora Piazzolli, elokwentny rockman w swoich elektrycznych projektach , doskonały improwizator w  Return To Forever, wirtuoz gitarowej ekwilibrystyki w legendarnym trio McLaughlin – De Lucia – Meola „


Artysta   zawsze   poszukiwał   nowych   brzmień   i  muzycznych  skojarzeń. Czynił   to   zarówno   w   jazz-rockowej  wirtuozerii  "Electric Rendezvous", " Scenerio ", jak i w "Kiss My Axe". Szczególnego  wymiaru nabrała muzyka Al Di Meoli, gdy nad jazzową  improwizacją    panować    począł    latynoski   rytm oraz subtelnie  asymilowany  folklor. Gitarzysta  zawsze  czerpał  inspiracje dla  swojej  muzyki  z  folkloru  latynoskiego. Początkowo zauroczony jazzową   "fiestą"   Chicka  Corei,  później  brawurowym  trio  De  Lucia – McLaughlin - Di   Meola, wreszcie   jazzowymi  sambami  Airto  Moreiry  ("Soaring Through A Dream", "Tirami Su").  Szczególnie udanym okazała się realizacja albumu „The Grand Passion „. Jeśli do tego dodać próby grania klasyki z orkiestrą Amadeus ,czy jego nowy pomysł solowej interpretacji kompozycji A. Piazzolli a nade wszystko entuzjastyczny „ come – back ” z zespołem Return to Forever – to jawi  się obraz nieprzeciętnego artysty, wybitnego wirtuoza i ciekawego innowatora dzisiejszego jazzu.

Więcej : www.jazz.pl

Źródło: Materiały promocyjne organizatora.