Various Artists - "Hotel Costes 7 by Stephane Pompougnac"

Styl: Lounge
Rok wydania: 2004
WWW artysty: http://www.wagram.fr
Wydawca: Wagram/Sonic Records

Ocena redakcji:

Pompougnac ze swoją serią Hotel Costes już dawno udowodnił, że to coś więcej niż tylko podpisanie się pod zestawem utworów innych artystów

Twórca, jednej z najbardziej ekskluzywnych składanek z muzyką relaksacyjną, po raz kolejny atakuje. Siódma już edycja „Hotel Costes” jest niczym innym, jak utwierdzeniem, iż Stephane Pompougnac w klimatach „kanapowych” czuje się niczym przysłowiowa „ryba w wodzie”. Dokąd tym razem zabiera słuchacza francuski mistrz aksamitnego brzmienia? W dobrze znane rejony spowite oparami perfum, acz dużo bardziej przyprawione elementami muzyki tanecznej.

Krążek może nie emanuje takim magnetyzmem, jak poprzednie części cyklu i potrzeba trochę czasu, aby poczuć jego klimat. Jednakże, gdy się już przebrnie przez tak zwaną ”zasłonę”, całość zaczyna porywać, rozmywając mieszane odczucia. Znakomite wejście, w postaci utworów spod znaku funk/groove jest doskonałym przykładem na to, że owa seria zasługuje na swą renomę. Kompozycje „Work That Body”(głębokie i hipnotyzujące uderzenie, zgrabnie połączone z seksownym wokalem), „Clive the Runner” oraz „Lavish”(obok „Addicted” najbardziej pop’ owy kawałek), to porażające taneczne perełki, nie pozwalające usiedzieć w miejscu. Dalej jest jeszcze lepiej, szczególnie, gdy płyta dociera do prawdziwego wulkanu energii w rytmach latino „Hip Hip Chin Chin” – chorobliwe powtarzanie głównej części tekstu gwarantowane. Kolejna porcja egzotycznych brzmień w postaci „Palumbo”, tworzy znakomity karnawałowy nastrój, który niestety już w kolejnej kompozycji „S.O.S. (Sounds Of Silence)” ulega zniszczeniu – jeden z dwóch słabszych punktów kompilacji. Slow Train jak zwykle nie zawodzi, oferując coś więcej niż tylko pląsanie po parkiecie. W „Don’t Stop” na pierwszym planie znajduje się wyraźnie zarysowany rytm - przywodzący na myśl atmosferę nocnych klubów – ubarwiony jaskrawym, słodkawo-kobiecym wokalem. Natomiast ścieżce 12 najbliżej do kompilacji pokroju „Saint Germain”, gdzie pierwsze skrzypce odgrywa nu-jazz. Z kolei „Tone 10” Takumi Kato zwraca na siebie uwagę przez drum’n’bass’ową linię perkusyjną, wmieszaną w dość senną całość. Praktycznie najbardziej zawodzi produkcja sygnowana przez Claude Monnet’a „Je Suis Venu Te Dire” – stylistycznie nazbyt odbiega od zaprezentowanego materiału. Krążek zamyka odpowiednio dobrany pod względem dramaturgicznym „Heaven’s Gonna Burn Your Eyes”, wyraźnie kontrastując z kompozycjami umieszczonymi na samym początku.

Poziom wydawnictw kompilacyjnych z najwyższej półki jest na tyle wysoki, iż dostanie się do tego panteonu gwiazd, to zadanie nader ciężkie. Pompougnac ze swoją serią „Hotel Costes” już dawno udowodnił, że to coś więcej niż tylko podpisanie się pod zestawem utworów innych artystów. Liczy się wyczucie oraz tak zwany smak, podkreślony przez umiejętny kunszt DJ’ eja, kreujący z jakże odmiennych kompozycji jedną zgodną całość. Siódma część cyklu z pewnością nie poraża w takim stopniu jak 3 czy 4, jednak to wciąż profesjonalizm godny swej ceny.

Mikołaj Florczak

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Thievery Corporation

Powiązane recenzje: Slow Train

Powiązane recenzje: Stephane Pompougnac

Powiązane recenzje: Emiliana Torrini

Powiązane recenzje: Fort Knox Five

Powiązane recenzje: Rodney Hunter