Mick Hucknall - "Tribute to Bobby"

Styl: Pop
Rok wydania: 2008
WWW artysty: http://www.mickhucknall.com
Wydawca: simplyred.com/Magnetic Records

Ocena redakcji:

Czy solowy Mick Hucknall smakuje co najmniej, tak dobrze, jak za czasów istnienia swego zespołu Simply Red? Prawdę powiedziawszy płyta “Tribute to Bobby”, technicznie nie stanowi zbyt wielkiego odskoku od dotychczasowej twórczości. Mniej tu popu, kompozycje są skromniej zaaranżowane i brakuje nagraniom chwytliwych refrenów, jednak cała reszta jest taka sama. Wszystko dlatego, że przy nagrywaniu materiału brali udział muzycy znani z ostatnich albumów Simply Red. Jest Kenji Suzuki, Steve Levinson, Dave Clayton no i Andy Wright, pełniący tu również rolę producenta albumu. A o czym dokładnie jest ta płyta i czego ona dotyczy? Już śpieszę wytłumaczyć.

Hucknall od 25 lat bawił się muzyką soul, która stanowiła pewien punkt wyjścia do tworzenia nowych kompozycji, czekając przez ten czas na moment gdy będzie mógł dać pełen wyraz tej fascynacji. Jak się okazało przybrało to formę solowego albumu, stanowiącego hołd dla jednego z ojców soul - Bobby’ego “Blue” Blanda. Trzeba sobie przyznać, iż twórczość Bobby’ego została trochę zapomniana i praktycznie mało kto, poza miłośnikami tego gatunku, kojarzy jego piosenki - zwłaszcza w Polsce.

Mick zmęczony pisaniem coraz to nowych kawałków, sileniu się na bycie przebojowym i wypompowany panującym gwarem wokół Simply Red po prostu wyluzował. Mając za punkt wyjścia 12 kompozycji z lat 50-tych i 60-tych nie starał się ich usilnie przerabiać na współczesną modłę czy nadawać całości R&B feeling. Raczej połączył romantyczny styl wyrobiony na przestrzeni ostatnich lat, zwłaszcza z tych spokojniejszych numerów (charakterystyczny “blue-eyed soul” wokal, wyważone instrumentarium) z gotowymi tekstami Bobby’ego Blue. Całość jest zrealizowana fachowo, spójnie, ale w tym wszystkim brakuje jednej rzeczy - polotu. Jeśli ktoś myśli, że otrzyma coś na wzór “Genius with Friends”, “The Great American Songbook”, to niestety jest w błędzie. Utwory są krótkie, zwiewne, jednak jak na interpretacje soul zbyt mało uduchowione. Wszystko jest nazbyt gładkie, dopieszczone, wypolerowane, a co za tym idzie pozbawione emocji. Ponadto zmiana formatu z 6/8 na 4/4 powoduje, że utwory zgubiły gdzieś swój naturalizm i świeżość.

Hucknall przymierzał się do tego projektu przez długi czas, ale koniec końców zabrakło tu pomysłu. Cenię sobie jego twórczość, jednak chcąc uciec od przeszłości powinien nawiązać współpracę z nowymi muzykami i nie polegać na swym starym producencie.

Mikołaj Florczak

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Simply Red