Kumka Olik - "Jedynka"

Styl: Pop
Rok wydania: 2009
WWW artysty: http://www.kumkaolik.com
Wydawca: Universal Music Polska

Ocena redakcji:

Już samym tytułem prowokują ocenę, choć sprawiedliwie trzeba oddać, że debiut kwartetu z Mogilna, to wydarzenie wcale nie tak traumatyczne. Szkoda tylko, że niesłusznie zagłaskani chłopcy rzeczywiście mogą uwierzyć, że ich "Jedynka" to polski debiut roku.

Precyzyjniej warto byłoby napisać, że jest to jeden z najbardziej rozdmuchanych startów w muzycznej branży jaki krajowy wykonawca indie mógł sobie wymarzyć od premiery "Terroromansu" Much. I to jest największy plus dla Kumka Olik. Wreszcie ktoś pokazał, że w czasach gdy podział między tym co niszowe, a masowe jest jedynie umowny, występowanie przed Kasią Kowalską, czy w Hit Generatorze, albo innym Opolu, to żaden obciach. Wiadomo, dobra piosenka obroni się sama. Kumka Olik mają takie dwie.

"Zaspane poniedziałki" i "Być na nie" to zgrabnie skrojone radiowe kawałki, przy których nie da się przejść obojętnie. Cała reszta zdradza radykalny deficyt pomysłu na siebie, który to zespół próbuje nadrabiać bezczelnie powielając patenty wypracowane przez innych. Chłopakom życzę jak najlepiej i wierzę, że sukcesy wciąż przed nimi, ale pod warunkiem, że zbudują wiarygodny wizerunek. Na razie grupa wyraźnie celuje w estetykę The Strokes, czyli prostego, ostrego gitarowego grania. Pełnego entuzjazmu, hołubiącego tradycji rocka, ale niekoniecznie angażującego, gdyż całość przemieszana zapożyczeniami od The Hives i The Kooks wtórnością nudzi nieprzyzwoicie. Na zmianę bywa też trochę śmiesznie i strasznie. Choćby w "Grzecznych dziewczynkach", w których wokalista ubzdurał sobie, że jest Krzyśkiem Ostrowskim podczas gdy strona wokalna "Jedynki", to już konkretna groteska.

Rozumiem, że młodzi gniewni i gówniarscy mogą sobie pozwolić na ignorowanie takich szczegółów jak dykcja i artykulacja, ale jakieś minimum w temacie emisji głosu pasowałoby posiadać. W przeciwnym razie nawet najciekawsze teksty podane z okropną manierą, bez cienia charyzmy i warsztatu tracą na sile. I nawet trochę szkoda tego w nich przebijającego się autentyzmu.

Marcin Świerczek

http://www.infomusic.pl

Powiązane recenzje: Kumka Olik