Depeche Mode - "Sounds of the Universe"

Styl: Electronic/Dance
Rok wydania: 2009
WWW artysty: http://www.depechemode.com
Wydawca: EMI Music Poland

Ocena redakcji:

Całkiem niedawno ukazał się świeży materiał weteranów - i klasyków jednocześnie - elektronicznego rocka, grupy Depeche Mode. Przyznam szczerze, że po ostatnich dokonaniach Gahana i spółki nie spodziewałam się niczego nadzwyczajnego i w recenzji nastawiałam się na wieszanie psów. Pierwszy od czterech lat, mocno wyczekiwany i jeszcze mocniej upragniony krążek "Sounds Of the Universe" wart jest jednak kilku ciepłych słów uznania. Zatem po kolei.

Na wstępie otrzymujemy "In Chains" którego początek brzmi jak skrzyżowanie Jacaszka i Agima Dżeljilji, który wykręca elektroniczne dźwięki na swoim thereminie. Obiecujący początek, w którym otrzymujemy urzekający melancholią dwugłos Gahan/Gore w refrenie, dialog spreparowanych dźwięków gitary elektrycznej i syntezatora po okołu siedmiu minutach przechodzi w "Hole to Feed" - kawałek z założenia głęboki i poważny trąci farsą za sprawą beatu rodem z samby. Pierwsze skojarzenie jakie przyszło mi na myśl podczas słuchania tego kawałka to Tercet Egzotyczny. Dalej mamy "Wrong" - jeden z mocniejszych momentów płyty. Utwór utrzymany w synthpopowo-rockowym klimacie wbija w fotel. Kropkę na "i" stawia mocny teledysk. Doskonały kawałek do skandowania na koncercie, który odbędzie się już niebawem bo 23 maja. Szybka i wyluzowana jazda w poprockowym rytmie? Tylko z "Fragile Tension” utworze, który swoim początkiem nieco przypomina mi numer "Martyr". "Little Soul" wygląda dumnie i ambitnie zanosi się na mocną industrialną balladę, tymczasem to miękka brzmieniowo przyśpiewka, której słuchanie wywołuje u mnie lekkie zażenowanie.

Jak widać album "Sounds Of The Universe" przypomina sinusoidę, raz jest dobrze i obiecująco a raz troszeczkę no good. Ale cóż.. idźmy dalej. "In Sympathy" - pierwszy lecz nie ostatni duet Gahan/Gore na płycie. Przepiękny utwór z wciągającą, płynącą łagodnie linią melodyczną, ale niezdecydowany rytmicznie, bo ani to tempo balladowe ani rockowe, jakieś takie synthhiphopowe (?). O wiele lepiej na tym polu wypada "Peace" - jeden z nielicznych gwarantowanych przebojów z tego krążka. Dlaczego? Ano dlatego, że łatwo wpada w ucho, poza tym ma taki magiczny wymiar jak "Sister Of Night" czy "Dream On", a Martin tak ładnie w nim pieje. Na koncercie chciałabym usłyszeć ten krążek tylko w wykonaniu samego Martina Gore'a. No i było pięknie, ale się zmyło. Bo oto dalej otrzymujemy smętny utworek "Come back". Zupełnie nie widzę go na koncercie, ale zapewne będzie. Nie widzę w nim nic godnego uwagi poza plumkającą elektroniką. Podobnie w "Spacewalker" - czyżby to miała być kopia „Agent Orange” i „Jazz Thieves”? Jeśli tak to nieudana, po kiego taki utwór w środku płyty?. "Just perfect!" chciałoby się wykrzyczeć podczas słuchania "Sounds Of The Universe", niestety tytułowy "Perfect" jakoś niespecjalnie do tego zachęca. Znacznie lepiej jest z w tym względzie w utworze "Miles Away" takim folkowo-bluesowo-country'owym wypełniaczem mózgu, który zapada w pamięć za sprawą chórku Martina w refrenie. No i teraz Panie i Panowie, a zwłaszcza Panie majtki spadają, bo oto przyszła pora na "Jezebel" - pierwszy utwór z wokalem Martina i to na dodatek bardzo udany! W końcu jakaś prawdziwa zdecydowana być balladą i niczym innym, emanująca smutkiem i tęsknotą, odśpiewana z podniosłością i emocjonalnym zaangażowaniem pieśń. Martin brawo! I tym sposobem przechodząc przez startrekową przestrzeń kosmiczną, pokonując mleczną drogę i ziemskie przyciąganie dochodzimy do kresu podróży z DM - "Corrupt". Niepozorny początek i solidna linia basu przywodzi na myśl "I Feel U". Niestety to już koniec.

Zatem nasuwa się pytanie: czym jest "Sounds Of The Universe"? Według mnie próbą namalowania dźwiękami wizji wszechświata i kosmicznej podróży w czasie i przestrzeni. Zbieraniną syntezatorowo-analogowych dźwięków z "Ultry", "Excitera", "Playing the Angel", których słuchanie nie miażdży ale też nie powoduje odruchów wymiotnych. Niemniej jeśli na koncercie repertuar z nowej płyty nie będzie mocno przetykany starymi przebojami DM, jeśli zabraknie dekadenckiego "Wrong" czy dynamicznego, mechanicznego "Oh Well" to usnę na stojąco.

Ewa Kuba

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Depeche Mode