Gentleman! - "Opowiem Ci kilka historii"

Styl: Rock
Rok wydania: 2009
WWW artysty: http://www.myspace.com/gentlemanpl
Wydawca: Skakanka MGMT/Fonografika

Ocena redakcji:

Nasz krajowy Gentleman! to taka typowa, wycięta z czerstwego szablonu kapela, którą śmiało można zaliczyć do pokolenia indie 3.0, czyli klitki, w której kiszą się Nell, Rotofobia i jeszcze kilka składów. Grupa zespołów działających od dawna, którym coś tam na początku - ekhm - kariery udało się zdziałać, ale których debiutanckie płyty nagrywane były tak długo, że jeszcze przed dniem premiery nawet pies gitarzysty zdążył o nich zapomnieć (choć w przypadku Rotofobii sprawa debiutu nie jest rozstrzygnięta, myspace milczy od trzech tygodni).

Kolejną cechą charakterystyczną formacji indie 3.0 jest fakt, że gdy w końcu uda się jej wydłubać fonograficznie pełnoprawny krążek, to zwykle w 80% składa się on z utworów, które fani i inne zainteresowane osoby od dawna znają z dem i singli. Tyle że ciut przeprodukowane, ubrane w nowe aranże lub kamuflowane zmienioną nazwą (tę błyskotliwą sztuczkę próbował jakiś czas temu zespół Nell). W każdym razie debiut Gentlemana! jest właśnie tego typu krążkiem – absurdalnie nikomu w roku 2010 niepotrzebnym.

To już nawet nie chodzi o boleśnie nieaktualne brzmienie a la wczesne Editors drobnymi incydentami produkcyjnymi obarczone ciężarem średniej lotności grunge, bo taki Bad Light District udowodnił, że się da okropną polskość takiej muzyki przekłuć słusznymi inspiracjami w ciekawą płytę pop. Szkopuł tkwi na podstawowym poziomie samych kompozycji, które w wypadku Gentlemana! od początku do końca wyprane są z jakiegokolwiek dramatyzmu, przebojowości, czy choćby cienia rockowej charyzmy. Po zespole, który wydawał epki z pitbullem na okładce chyba można wymagać by szczekał głośniej i z większą werwą niż chihuahua. A tu, muzyka dla smutnych hycli.

Blokadę kompozycyjną grupie udaje się na szczęści złamać parę razy, z najlepszym efektem w jednej z nowych kompozycji - "Anna i jej koraliki", co jednak świadczy o progresie. Tym bardziej, że w utworze tym pojawia się również podejrzanie genialna linijka: "zawał nerwowy na tle stroboskopowym". Podejrzanie, bo całość tekstów zgromadzonych na "Opowiem Ci kilka historii", choć pisana z myślą przewodnią oscylującą wokół "rebelianckich" tematów nieszczęśliwej miłości, ogólnego niezrozumienia i uwikłania w korporacyjną niewolę, to jednak zwyczajna grafomania pozująca na wielkomiejską poezję. Z wyżyn życiowych refleksji zespołu dwa przykłady: "możesz być kim chcesz" oraz "każdy z nas ma ciemną stronę". Nic dodać, nic ująć. Panowie obudzili moją mroczną stronę. Sąsiadów przepraszam.

Marcin Świerczek

http://www.infomusic.pl