Hadouken! - "For the Masses"

Styl: Electronic/Dance
Rok wydania: 2010
WWW artysty: http://www.myspace.com/hadouken
Wydawca: Surface Noise

Ocena redakcji:

Masz naście lat. Jak każdy w tym wieku jesteś hormonalnie rozdygotany, trochę się buntujesz, przeklinasz, zaczynasz palić papierosy. Poza tym jesteś dzieckiem pokolenia iTunes i cierpisz na ADHD kciuka. Domniemana potrzeba wyróżnienia się z tłumu, sprawia że wyglądasz tak samo jak twoi rówieśnicy; czarny to dla ciebie nowy róż, a z dodatków preferujesz sztuczną krew, którą wylewasz na supermodne ciuchy w neonowe wzorki i fluorescencyjne napisy. Tak ubrany z grymasem na twarzy idziesz na imprezę. Jest intensywnie, duszno, mokro. Nudzisz się, bo twój młodociany bunt wyraża jedno: wszystko już mieliśmy, wszystko już widzieliśmy, będziemy gryźć futryny. Taki stan rzeczy nazywa się dekadencją w wydaniu teen, a powyższy opis może być profilem psychologicznym statystycznego fana drugiej płyty Hadouken!

Zaczynali jako inspirowani Prodigy fani gęstego grime'u z uchem wyczulonym na wszystkie mody, od electro po new rave. Ich debiutu broniłem, bo "Music for an Accelerated Culture" to była sprytna choć przez wielu niezrozumiała żonglerka formą. Zza bezczelnie gówniarskich i przebojowych kawałków wyzierała szydera z własnej generacji. Zbyt wylansowanej i apatycznej by miała czas na zabawę. Było minęło - refleksyjne hiciory zastąpiła bezrefleksyjna i ślepa nawalanka.

Obecny restart jak podpowiada otwierający album utwór, to niestety konkretna groteska hołubiąca najniższym muzycznym instynktom. Manieczki welcome to, prostacki bluzg nieskoordynowanych bitów dla brzydko tańczących brzmi jak sesyjne odrzuty Vitalica lub Pendulum. Bezsensownie zestawienie gitra The Cure z "Dirty Dianą" w "House Is Falling", żenujące hooki "Mic Check" i plastikowa epika auto-tune "Rebirth" to wyżyny stroboskopowego absurdu. Jak otoczeni kultem w środowisku drum and bass Noisia mogli pozwolić sobie na taką producencką wpadkę? Ostentacyjnie obciachowe na tej płycie jest przecież wszystko, poczynając od okładki, na zawartości krążka skończywszy.



Co gorsze Hadouken! nawet dobrze sprzedać się nie potrafią, bo grzeszą przede wszystkim okropną nijakością i brakiem indywidualizmu. Deficyt zapadających w pamięci momentów punkt krytyczny osiąga nawet przy dwóch kiepskich remiksach dołączonych do podstawy płyty. Wyjątki oczywiście są, dokładnie dwa z czego starą siłą wyróżnia się singlowe "Turn the Lights Out". Jest już ciemno, ale wszystko jedno? Ideowe zero postanowili zakamuflować bezsensowną agresją i wulgarnością tekstów. Drugi raz się nie nabierzemy, pora wracać do szkoły!

Marcin Świerczek

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next