Faithless - "The Dance"

Styl: Electronic/Dance
Rok wydania: 2010
WWW artysty: http://www.faithless.co.uk
Wydawca: PIAS Records

Ocena redakcji:

Tym razem w wersji skrótowej  i kompaktowej. Nie z tego względu, że Faithless nie lubię - a lubię i to bardzo, wiernie od 1996 roku. Po prostu o The Dance trudno napisać coś więcej niż dotychczas, a tym bardziej z powiewem świeżości. Jeśli ktoś mnie zapyta jak to jest z nowym Faithless, to mu odpowiem: jest lepiej, kuracja przynosi pozytywne rezultaty!

Rollo i ekipie udało się wysmażyć dobrą płytę - wyraźnie lepszą niż przeciętne To All New Arrivals. Zdecydowanie na pozytywny obraz The Dance ma wpływ pierwsza połowa krążka, która emanuje humorem i dystansem do sceny tanecznej. Nawet początkowo trochę drętwy singiel w wersji albumowej nabrał innego wymiaru. Potem pojawiają się na wskroś kopnięte “Feel Me” (z wokalem rodem z Talking Heads) oraz reaggowe “Crazy Bal’Heads”. Wprawdzie w tym wszystkicm słychać odejście od tej subtelniejszej strony muzyki tanecznej i brakuje tu chociażby pewnej spójności (pomijając bliźniaczość pod względem aranżu) która cechowała np. No Roots.  W ramach świadomej rekompensaty band wplótł  kilka naprawdę porywających partii syntezatorowych (pod tym względem Sister Bliss nigdy nie zawodzi), nadających płycie charakterystyczny feeling oraz odpowiedni energetyczny szlif od którego skręca się mózg. Nie przeszkadza w tym wszystkim fakt, że część kawałków wypada podobnie do siebie, sprawiając wrażenie wariacji jednego tematu niż samonapędzające się produkcje. W tym wypadku liczy się dobra nośność na fali i chwała im za to! Swoisty moment kulminacyjny to solidny i czysto anthemowy track “Tweak Your Nipple” - bardzo mu blisko do najlepszych wypieków Faithless. Adrenalina w żyłach płynie i jedyną rzeczy, która sprawadza na ziemię to sprany, sztucznie ambientowy i niepotrzebnie rozciągnięty “Flyin Hi”. Ten track oraz “Love Is my Condition” to propozycje, które zgrzytają, ciążą oraz utrudniają spojrzenie na The Dance jako jednolitą płytę od początku do końca. Nie piszę, że są fatalne, jednak wsadzenie ich do środka (pomiędzy wysokooktanowe tracki) przypomina jakiś emocjonalny zjazd po solidnej dawce kofeiny lub alkoholu. Nienawidzę takich momentów, rozpieprzania zgrabnej konstrukcji tak zbędnymi elementami.

Na plus należy zdecydowanie zaliczyć brak społecznych treści, które w ustach Maxi Jazza zawsze brzmiały jak banialuki oraz nieoglądanie się na taneczny chłam z Holandii (dobór remixerów wskazywał na co innego). Wydawnictwo z rekomendacją, wystawiąjace Faithless kredyt zaufania na przyszłość. Sister Bliss i Maxi Jazz wyglądają na okładce jak dwa monumentalne pomniki z krainy wiecznej euforii oraz uniesienia. I chyba ten obrazek najlepiej oddaje atmosferę jaka panuje na płycie.

Mikołaj Florczak

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Faithless