Chicane - "Giants"

Styl: Dance
Rok wydania: 2010
WWW artysty: http://www.chicanemusic.com
Wydawca: Armada Music/ProLogic Music

Ocena redakcji:

Jestem fanem muzyki elektronicznej, ale lubię ten gatunek pomieszany z dancem, czy popem, spod znaku ATB, Schillera, czy ostatnio Scissor Sisters, albo The Hurts. Płyta Chicane pozytywnie mnie rozczarowała, bo podczas słuchania pierwszego utworu "Barefoot" miałem raczej mieszane uczucia.

Brak wokalu to jest to, co dyskredytuje każdą płytę w moich oczach (uszach). Jednak potem na albumie pojawiają się już piękne wokale i jest o niebo lepiej. Tak jak np. na "Where Do I Start", żeński smoothny głos, wprawiający w dreszcze jakiejś nostalgii. Podobnie jest w nieco dubstepowym "Hiding All The Stars". Tak samo we "From Where I Stand" - moim ulubionym fragmencie płyty: ciepły, dziewczęcy wokal, dobry bit, dobre patenty a la Gigi D'Agostino i Eiffel 65, jednak unowocześnione, z polotem. Gdy słucham tego numeru wiem, że XXI wiek przyszedł do muzyki naprawdę. Musicie koniecznie posłuchać tego kawałka! DJ Tiesto przy tym to jest małe piwo.

"Giants" to moim zdaniem płyta bardzo samochodowa. Ma taki specyficzny samochodowy vibe. Nie jestem kierowcą, ale gdybym był, to podczas jazdy puszczałbym tę płytę na okrągło i leciałaby ona non stop z głośników w mojej bryce. Może dlatego ten krążek mnie uwiódł, że nie tworzą go zwykłe piosenki, ale raczej remiksy. Dzisiaj dobra muzyka taneczna polega na miksowaniu, na łączeniu wszystkiego w jedną, nową całość. Muzyka taka nie zna szuflad, miesza elektro z dancem, dance z popem, pop z techno, techno z housem, itp. Chicane robi podobnie i robi to z klasą. Czasami słuchając "Giants" ma się wrażenie, że David Guetta - obecnie najsłynniejszy dj świata - przejmuje stery (patrz numer "Middledistancerunner". Jednak tym się różni Chicane od Guetty, że ten drugi robi dźwięki na jakąś imprę, a ten pierwszy dźwięki do kompletnego wyluzowania, wyciszenia. Chicane poza tym nie przeładowuje piosenek bitami i efektami, zostawiając w nich dużo przestrzeni do zagospodarowania przez wyobraźnię słuchacza. ("Where Do I Start").

Nie da się też ukryć podobieństwa Chicane do wczesnego ATB. Ale podobieństwa im plus. Podobne pejzaże tła, podobne akordy bitów. No i podobny nastrój: słodkiej melacholii. Mimo wszystko jest coś, co wyróżnia Chicane od wszystkich wyżej wymienionych - jakaś lekość bitów, jakieś bujanie w chmurach, jakieś urocze płynięcie dźwięków, w nieskończoność...

Paradoksalnie polecam tę płytę nie tylko fanom ATB, elektro, disco, ale również muzyki rockowej. Taki krążek jak Chicane pozwala odreagować gniew, złość, złe emocje. Jest ona czymś w rodzaju muzycznej sauny - kilkadziesiąt minut pozbywania się stresów i oczyszczania twardego dysku mózgu od wirusów codzienności.

Piotr Balkus

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Chicane