Various Artists - "Bossa n' Marley"

Styl: Chillout
Rok wydania: 2006
WWW artysty: http://www.droatlantic.com
Wydawca: Dro Atlantic/Warner Music

Ocena redakcji:

Uwspółcześnianie, reinterpretacja itp. kompozycji dobrze znanych i cenionych jest naprawdę ciekawym zjawiskiem. Teoretycznie opieranie się na gotowym materiale przy mniejszych lub większych zmianach aranżacyjnych powinno być gwarantem sukcesu…jak się jednak okazuje nie zawsze. Zły dobór składników, nieodpowiednia proporcja i danie, które powinno smakować co najmniej wybornie, traci na wyrazie, stając się mdłą kopią oryginału. Inną parą kaloszy określiłbym „branie na tapetę”, tak zwanych kamieni milowych muzyki popularnej, zwłaszcza gdy wyszły spod ręki artystów pokroju Barry'ego White'a, Raya Charlesa, Louisa Armstronga czy też Boba Marleya. Tego typu sytuacje naprawdę rzadko kończą się sukcesem. Za doskonały przykład może chociażby posłużyć wydawnictwo „Bossa n’ Marley”, starające przenieść klasyczne brzmienie króla muzyki reagee w klimaty Joao Gilberto.

Idea przearanżowania takich przebojów jak „Is This Love”, „Could You Be Loved”, „Sun Is Shining” na modłę współczesnej stylistyki bossa nova, wydaje się nader interesująca. Problem w tym, iż efekt końcowy daleki jest od oczekiwań i poraża brakiem pomysłu na wykorzystanie ogromnego potencjału jakim dysponują piosenki Boba. Obok eleganckiego oraz czystego brzmienia, panuje tu niemiłosierna pustka, sporadycznie wypełniana atmosferą rodem z plastikowego ogródka. Kompletnie rzeczą niezrozumiałą jest to, w jaki sposób dwanaście kompozycji, dwunastu różnych wykonawców może brzmieć tak samo, racząc słuchacza czymś na wzór lekko bujającej mieszanki dubu i latynoskiego chill-outu. W tym negatywnym przekonaniu utwierdza nas także wyjątkowo płaski wokal młodej niewiasty, nadający utworom senno-anemiczny charakter. Staram się zrozumieć, że chciano uzyskać klimat błogiej sielanki, jednak tak naprawdę z głośników wylewa się coś na kształt mocno „upalonego” reagee.

Trzeba przyznać, iż dotychczas znaczna część powstałych coverów kawałków Marleya, trzymała godny poziom, czasami wręcz tworząc nową jakość. Jeśli zaś chodzi o album powstały pod okiem projektu Amazonics, otrzymujemy ładną i przyjemną mieszankę kilku hitów, acz pozbawioną werwy i wigoru. Nowe interpretacje piosenek brzmią fałszywie i brakuje im osobowości.

Mikołaj Florczak

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Bob Marley