Plastic - "Plastic"

Styl: Electronic/Dance
Rok wydania: 2006
WWW artysty: http://www.plasticspace.com
Wydawca: EMI Music Poland

Ocena redakcji:

Na wstępie muszę przyznać się do jednej małej i (na swój sposób) nieistotnej rzeczy. Trafiając na pierwsze wzmianki o debiutanckim albumie formacji Plastic, spodziewałem się czegoś zgoła odmiennego niż dostałem do ręki. W mojej głowie zrodziło się przeświadczenie, iż po raz kolejny polska scena muzyki taneczno-elektronicznej wyda na świat coś na kształt Konfuzz, Kosmetyki Mrs Pinki lub banalnej plątaniny dźwięków w stylu Papa Dance. Natomiast to, co otrzymałem w formie dwunastu kompozycji, przywodzi na myśl Alison Goldfrapp, brzmienie Francois Kevorkiana czy też wręcz dokonania Futra.

Agnieszka Burcan oraz Paweł Radziszewski, wykreowali kawał naprawdę solidnej i przyjemnej muzyki. Znakomitym przykładem ich możliwości jest już pierwszy utwór „Inside”, demonstrujący dobrą umiejętność programowania syntezatorów oraz wykorzystania cyfrowych perełek jak Roland Alpha Juno 106 i Yamaha DX 7. Można uznać, iż stanowi on umiejętne wprowadzenie, dając możliwość zapoznania z atmosferą panującą na płycie. Z kolei kompozycja „Gotta Be Good”, utrzymana w tempie R&B z przesterowaną gitarą na wzór Daft Punk, pokazuje chęć łączenia odmiennych stylistyk. To samo można powiedzieć o niezwykle chwytliwym „Nice Girl”, gdzie house’owy podkład podkreśla grę na flugelhornie i partie kubańskiego pianisty Reinaldo Ceballo – całość dopełnia słodki wokal Agnieszki. Jedną z najbardziej wyrazistych i najlepiej dopracowanych produkcji jest natomiast „Superstar”, atakująca melodią w stylu czystego new romantic. Jej prostota, skoczność oraz niezobowiązująca lekkość, wynosi ten kawałek do miana singlowego hitu - dodatkowo uroku dodaje sprzętowy bajer Talk Box Guitar. Podobną opinię można wysunąć w stosunku do utworu „Whoever”, który pomimo skromniejszego instrumentarium znakomicie podkręca napięcie przy końcu płyty.

Obcując z „Plasticiem” warto także zwrócić uwagę na „Talking About the Feelings”, kompozycję zbudowaną w oparciu o trip hopowy podkład, a także przysłuchać się „Open You Mind”, gdzie dochodzi do głosu ARP Odyssey, czyli lżejsza wersja legendarnego ARP 2600, syntezatora używanego przez najbardziej znaczących artystów muzyki elektronicznej.

Osobną część wydawnictwa, stanowią dwie polskojęzyczne kompozycje. Pierwsza z nich, „Szukam” z mocno zarysowaną linią rytmiczną, wyróżnia się dosyć ciekawymi elementami przejściowymi i wstawkami rodem z twórczości Kraftwerk. Pomimo, że tekst jest nad wyraz banalny i popada w zbyt długie zapętlenie, całość pozostawia pozytywne wrażenie. Jeśli zaś chodzi o kawałek „Pomyśl o mnie” to mamy do czynienia z atrakcyjną i efektowną balladą, nieco lukrowaną lecz zgrabnie wpadającą w ucho. Z kolei za prawdziwą porażkę należałoby uznać utwór „Oo La La”, stanowiący toporną i pozbawioną smaku chęć nawiązania do klimatów letnich. Na tle reszty, powyższa kompozycja psuje obraz płyty, zaś powtarzający się motyw wprowadza we frustrację i zażenowanie.

Trudno wypowiadać się o „Plastic” z pełnym obiektywizmem. Każdy, dla kogo brzmienie syntetycznych instrumentów, naznaczone uderzeniem automatu perkusyjnego, stanowi coś istotnego, odbierze tę płytę w zdecydowanie inny sposób niż laik z zewnątrz. Jeśli nazwy: Visage, Trevor Horn, OMD, Spandau Ballet czy chociażby New Order nic Ci nie mówią, to ciężko uznać abyś potrafił odnaleźć się w takiej muzyce. Uważam, że grupie należy się 4, nawet pomimo niedoskonałości i technicznych niedociągnięć jakie można tu zastać.

Mikołaj Florczak

http://www.infomusic.pl

• play
• pause
• stop
• min volume
• max volume
• previous
• next

Powiązane recenzje: Plastic