Tagi:

washburn, renegade, wm24, gitara, elektryczna, test

30 listopad 2009

Wykonanie

Czarna lustrzana powierzchnia korpusu w połączeniu z bindingiem okalającym również podstrunnicę i główkę instrumentu oraz nowoczesnym kształtem nadaje ekskluzywnego charakteru. Oko przyciągają gwieździste markery między progami, czyniąc całość atrakcyjną i nieco mistyczną zarazem. Wiosło idealnie będzie prezentować się na scenie w połączeniu z czarnymi glanami, długimi piórami i trupim makijażem. Same zalety.

Komfort

Gryf przykręcany o wyścigowy profilu, pokryty z tyłu gładkim czarnym lakierem nie klejącym się do palców. Nie ma najmniejszych problemów z grą od 12 do 24 progu nawet na strunie E6. Dostęp do regulacji Floyda został ułatwiony dzięki umieszczeniu otworów na płytce osłaniającej sprężyny. Blokada strun działa wyśmienicie- raz zakręcam i z głowy. Potencjometry i przełącznik pickupów chodzą niezawodnie stawiając oczekiwany delikatny opór podczas kręcenia.

Brzmienie

Pickupy Randall’a to całkowita nowość- po raz pierwszy seryjnie użyte w serii HM. Charakteryzują się dużą dynamiką pozbawioną nadmiaru górnych częstotliwości, dając ciepłą barwę nie kłującą ucha. Efekt dobrze słyszalny jest przy dużej ilości przesteru. Rytmicznie na Renegade gra się przyjemnie, jednak głównym atutem jest nieograniczona swoboda grania szybkich partii solowych we wszystkich pozycjach na gryfie. Gitara nie brudzi na czystym kanale grając przyjemnym pełnym pasmem. Zabawa dwoma potencjometrami bardzo wskazana, gdyż przy skręceniu volume i regulacji tone otrzymamy ciepłe czyste brzmienie nawet przy crunch’owych ustawieniach wzmaka.

Autor testu: