Tagi:

washburn, gitary elektryczne, gitara, wi 200 pro

15 styczeń 2010

Jak w przypadku X200- żadnych zarzutów. Nic nie haczy, nie brzęczy i nie lata. Miły oku efekt daje połączenie czerwonego koloru z wykończeniem typu transparent, spod którego wyzierają drewniane słoje. Jestem pewien, że instrument świetnie będzie uzupełniał wystrój w naszego salonu na czarnym stojaku obok zestawu hi-fi. Nie wstydźmy się tego powiedzieć- kawałek drewna pokryty lakierem postawiony w domu nazywamy przecież meblem:). 

Gryf bardzo wygodny o płaskim profilu- tym razem 22 progi na korzyść brzmienia pickupu przy gryfie. Cięższy niż w przypadku poprzednika dostęp do najwyższych pozycji. Przy mojej grze i przyzwyczajeniu do setu 11-52 okazało się, że za mocne przyciśnięcie struny do podstrunnicy powoduje słyszalne (nawet dla mnie) podwyższenie dźwięku. Za wysokie progi jak na moje… palce. Trzeba przyciskać z wyczuciem. 

Seymour Duncan robi swoje: wrażliwe na artykulację pickupy świetnie oddają uderzenia kostki o strunę. Znakomite do solo naturalne pasmo i dobra reakcja przy skręceniu potencjometru do gry rytmicznej. Dodatkowo umieszczony w miejscu potencjometrów tonu system VCC (Voice Contour Control) pozwala uzyskać brzmienie zbliżone do soundu singli, a gramy przecież na humbuckerach. Subiektywnie gitarze odrobinkę brak sustainu. 

Autor testu: