Demoniczna kaczka, czyli test Ibanez Weeping Demon Jr.

Tagi:

weeping demon, jr, wd7, ibanez, wah-wah, kaczka, test, efekt, pedał

30 listopad 2010

Popchnięty ciekawością, która zrodziła się we mnie po przetestowaniu tubescreamera TS7 z serii Tone-Lok, zabieram się za test drugiego wcielenia demonicznej kaczuchy. Sam będąc zagorzałym fanem kultowej Dunlopowej serii Cry-Baby, ostrożnie i z otwartym uchem podpinam Demona w linię...

Złota zasada: „...Czekoladowy tort jest przepyszny, ale tylko gdy nie jest serwowany na każdy posiłek...”

Tak samo dzieje się w przypadku efektów gitarowych, a szczególnie wah-wah. Nie da się przecież zagrać każdej solówki na kaczce, jednak zastosowana ze smakiem doda klimatu i ekspresji także partii rytmicznej. Zmniejszam rozkręcony na full Gain wzmacniacza o ¼ i podłączam efekt aby usłyszeć jego charakter i możliwości ;]

Budowa

Jak już zdążyliśmy przywyknąć efekty podłogowe posiadają stalowe konstrukcje po to, aby można było po nich skakać. Nie inaczej jest w przypadku Weeping Demona. Solidną obudowę pokryto farbą koloru srebrny metalik, gwarantującą maskowanie ewentualnych rys powstałych na licznych koncertach. Zastosowano antypoślizgowe powierzchnie na spodzie i na górze w postaci gumowych pasków w miejscu styku efektu z podłogą oraz z podeszwą buta.



WD7 pracuje w trybie mono, więc posiada jedno wyjście i jedno wejście jack. Pracę efektu sygnalizuje czerwona dioda umieszczona na wierzchniej części ponad pokrętłami Auto Off Delay oraz Level. Ten model wah-wah posiada sprężynę, która powoduje automatyczny powrót do pozycji wyjściowej. Jej siłę i zarazem prędkość powrotu możemy regulować umieszczoną pod pedałem śrubą.

Zasilanie może odbywać się za pomocą 9V baterii, do której jest bardzo wygodny dostęp na prawej ściance. Alternatywą jest podpięcie jednego z sugerowanych zasilaczy do gniazda umieszczonego po przekątnej na lewej ściance.



Uruchamianie & Auto Off

Patent, do którego trzeba się przyzwyczaić, polega na mechanizmie automatycznego powrotu pedału do pozycji początkowej. Dodatkowo kaczor sam się wyłącza jak tylko znajdzie się w tej właśnie pozycji. Prędkość wyłączenia możemy regulować dodatkowym potencjometrem o nazwie Auto Off Delay. Ustawiając na nim wartość 0 Demon wyłączy się natychmiast, a po ustawieniu na 10 mamy około 2 sekundy jego działania.

Skoro sam się wyłącza, to jak się włącza? Wystarczy ruszyć pedał z miejsca, a efekt od razu się aktywuje. Nie ma potrzeby stawania na niego jak w przypadku tradycyjnych CryBaby. Przypomina mi się podstawka G-Lab’a, która włącza wah-wah w linię po postawieniu na nim stopy i wyłącza po jej zdjęciu (oczywiście Polaroidowym;).



Brzmienie

Grając na kanale brudnym przy skręceniu w lewo potencjometru Level możemy ustawić delikatniejszą modulację oryginalnego sygnału. Kaczka brzmi wtedy klasycznie, delikatnie obcinając dynamikę i świetnie nadając się do partii rytmicznych, lub jednoczesnego użycia z kostkami typu overdrive.

Mocny i zdecydowany solowy sound uzyskamy odkręcając Level na maksa. Mi osobiście to brzmienie skojarzyło się z brzmieniem Johna Petrucciego na płycie Liquid Tension Experiment- dużo ekspresji oraz dobra dynamika całego pasma, również dołu.

Z tym ustawieniem przełączamy się na kanał czysty i tutaj niespodzianka. Sygnał jest za mocny i czysty kanał zaczyna nam trzeszczeć. Mała korekcja ustawienia Level i wszystko wraca do normy. Na godzinie 9’tej Junior świetnie współpracuje z czystym brzmieniem podbijając delikatnie sygnał i nadając iście funkowego charakteru.

Szeroki zakres działania Level’a sprawia, że charakter Weeping Demona dopasujemy do każdego gatunku granej muzyki i podobnie, jak w przypadku TS7 jestem miło zaskoczony jakością brzmienia efektu.

Podsumowanie

Uniwersalna i bardzo dobrze brzmiąca kaczka! Należałoby jedynie znaleźć kompromis w ustawieniu Levela, aby jednocześnie Demona używać na kanale czystym i przesterowanym. Potencjometr ma jednak dużą moc kreowania brzmienia. Bez względu na jakiej gitarze i piecyku gramy na pewno znajdziemy swój „sweet spot”.

Autor testu: